221 p.n.e. – Zjednoczenie Chin przez Qin Shi Huang (pierwsze cesarstwo chińskie)

W roku 221 p.n.e. doszło do zjednoczenia Chin pod rządami jednego władcy, co uważa się za narodziny pierwszego chińskiego cesarstwa. W III w. p.n.e. królestwo Qin, jedno z siedmiu rywalizujących „Walczących Królestw”, stopniowo podbiło pozostałe państewka chińskie (m.in. Wei, Zhao, Chu, Yan, Han, Qi). Ostatnie zwycięstwo nad państwem Qi w 221 p.n.e. pozwoliło królowi Ying Zhengowi ogłosić się władcą całych Chin. Przyjął on tytuł Qin Shi Huangdi (co znaczy „Pierwszy Cesarz z dynastii Qin”), aby podkreślić swój nowy status wykraczający poza dawne godności królewskie. Qin Shi Huang wprowadził szereg reform jednoczących Chiny: ujednolicił pismo (wprowadzając standaryzowany system znaków), miary i wagi, system monetarny oraz podzielił kraj na prowincje zarządzane przez urzędników mianowanych centralnie. Rozpoczął również budowę wielkich projektów infrastrukturalnych – kanałów irygacyjnych, dróg oraz systemu umocnień na północy, który dał początek późniejszemu Wielkiemu Murowi (pierwsze odcinki chińskiego muru granicznego).

Zjednoczenie Chin przez Qin Shi Huanga było punktem zwrotnym w historii Dalekiego Wschodu. Po raz pierwszy rozległe terytorium chińskie, zamieszkane przez liczne ludy i posługujące się różnymi dialektami, zostało zintegrowane politycznie i administracyjnie. Cesarstwo Qin nie przetrwało długo po śmierci pierwszego cesarza (upadło w 206 p.n.e., zastąpione przez dynastię Han), jednak ustanowione przez niego podstawy państwowości chińskiej przetrwały – idea jednych, scentralizowanych Chin stała się trwałym elementem chińskiej tożsamości. Wprowadzone standardy kulturowe i administracyjne ułatwiły jedność imperium, a sam Qin Shi Huang zyskał sławę budowniczego potęgi (choć także tyrana – znany jest z palenia ksiąg i surowych rządów). Jego monumentalny grobowiec strzeżony przez armię terakotowych figur do dziś pozostaje symbolem dawnej świetności pierwszego cesarstwa.