375 – Początek wielkiej wędrówki ludów (najazd Hunów na Europę)

Około 375 roku n.e. doszło do wydarzenia, które zapoczątkowało okres tzw. wielkiej wędrówki ludów – masowych migracji plemion barbarzyńskich, które w ciągu następnych stuleci przekształciły mapę Europy. W tym roku ze stepów Azji Środkowej nad granice Europy Wschodniej nadciągnął wojowniczy lud koczowniczy – Hunowie. Hunowie, świetni jeźdźcy i łucznicy konni, przekroczyli rzekę Don i zaatakowali tereny nadczarnomorskie, gdzie zamieszkiwały germańskie plemiona Gotów. W 375 r. Hunowie rozbili państwo Ostrogotów na Ukrainie i zmusili ich do ucieczki. Pod naporem Hunów także zachodni odłam Gotów – Wizygoci – ruszył ze swoich siedzib (dzisiejsza Rumunia) w kierunku granic Cesarstwa Rzymskiego, prosząc o azyl wewnątrz cesarstwa. Cesarz Walens zezwolił na osiedlenie się Wizygotów na terytorium rzymskiej Tracji (376 r.), co jednak wkrótce doprowadziło do napięć i buntu Wizygotów.

Najazd Hunów w 375 r. wywołał efekt domina – kolejne ludy, uciekając przed Hunami lub korzystając z osłabienia granic rzymskich, zaczęły masowo przemieszczać się na zachód i południe. Rozpoczął się trwający około dwa wieki okres migracji: Wizygoci, Ostrogoci, Wandalowie, Longobardowie, Frankowie, Alemanowie, Anglowie, Sasi i wiele innych plemion przemieszczało się, często forsując granice cesarstwa i osiedlając się na jego terytorium. Wędrówka ludów znacząco osłabiła Cesarstwo Zachodniorzymskie – rosnąca liczba barbarzyńskich grup osiadała w granicach państwa jako sprzymierzeńcy (foederati) lub wręcz tworzyła własne enklawy. Proces ten doprowadził ostatecznie do upadku zachodniej części imperium w V w. i narodzin nowych królestw barbarzyńskich. Data 375 r. jest zatem symbolicznym początkiem końca starożytnego porządku w Europie, zwiastując epokę średniowiecznych przemian etnicznych i politycznych.