612 p.n.e. – Upadek imperium asyryjskiego (zdobycie Niniwy)

W 612 roku p.n.e. zakończyła się epoka dominacji Asyrii na Bliskim Wschodzie. W tym roku koalicja Medów i Babilończyków dokonała oblężenia i zdobyła Niniwę – stolicę imperium asyryjskiego. Niegdyś potężna Asyria, która przez blisko trzy stulecia brutalnie podporządkowywała sobie rozległe terytoria (od Egiptu po Persję), w drugiej połowie VII w. p.n.e. uległa osłabieniu wewnętrznemu i naciskowi zewnętrznemu. Babiloński książę Nabopolassar sprzymierzył się z królem Medów Cyaxaressem, by wspólnie zaatakować znienawidzoną Asyrię. Po ciężkich walkach Niniwa została zdobyta i doszczętnie zniszczona – według przekazów miasto płonęło przez wiele dni, a ostatni asyryjski król Sin-szari-szkun zginął broniąc swojej stolicy.

Zdobycie Niniwy w 612 p.n.e. symbolizuje ostateczny upadek Imperium Asyryjskiego. Tereny należące niegdyś do Asyrii zostały podzielone między zwycięzców: Mezopotamia południowa przypadła nowo powstałemu Imperium Babilońskiemu (nowobabilońskiemu) rządzonemu przez Nabuchodonozora II, zaś obszary na wschód i północ zajęli Medowie. Koniec Asyrii oznaczał kres jednego z najokrutniejszych, ale i najsprawniej zorganizowanych mocarstw starożytności. Upadek tego imperium stworzył polityczną próżnię, w której szybko wyrosły nowe potęgi – Babilon oraz sprzymierzona z nim Media, a w następnym pokoleniu do dominacji w regionie zaczęło aspirować państwo Persów. W tradycji biblijnej zagłada Niniwy została odnotowana jako akt sprawiedliwości wobec „niszczycielki narodów”, co pokazuje jak wielkie wrażenie wywarł upadek Asyrii na ówczesnych ludzi.