Ok. 1250 p.n.e. – Wyjście Izraelitów z Egiptu (Exodus)

Izraelici (Hebrajczycy) od pokoleń mieszkali w Egipcie, gdzie z czasem popadli w niewolę. Mojżesz, natchniony przez Boga Jahwe, zażądał od faraona uwolnienia swojego ludu. Gdy władca Egiptu odmówił, kraj dotknęła seria klęsk (tzw. dziesięć plag egipskich). Ostatecznie Mojżesz poprowadził Izraelitów ku wolności – opuścili oni Egipt, a według Biblii w cudowny sposób przeszli suchą nogą przez rozstąpione wody Morza Czerwonego, które następnie zalały ścigające ich wojsko faraona. Następnie Izraelici zawarli przymierze z Bogiem na górze Synaj, gdzie Mojżesz otrzymał Tablice z Dziesięcioma Przykazaniami, stanowiącymi fundament moralnego prawa.

Historia Wyjścia (Exodusu) jest centralnym elementem tożsamości religijnej i narodowej Żydów. Według tradycji wydarzenie to zapoczątkowało formowanie się narodu izraelskiego – uwolnionego z niewoli ludu, który pod boskim przewodnictwem zmierza do Ziemi Obiecanej (Kanaan). Choć brak jednoznacznych dowodów archeologicznych potwierdzających szczegóły exodusu, opowieść ta wywarła ogromny wpływ kulturowy i religijny. Ustanowienie przez Mojżesza przymierza z Bogiem i przekazanie Prawa (Tory) stało się podstawą religii judaistycznej. Pamiątką wyjścia z Egiptu jest obchodzone co roku żydowskie święto Paschy. Idee wyzwolenia z niewoli, wiary w jednego Boga oraz przestrzegania boskich przykazań, które wyłaniają się z historii Exodusu, odegrały też ważną rolę w późniejszych religiach monoteistycznych – chrześcijaństwie i islamie.