496 – Chrzest Chlodwiga, króla Franków

W tym roku według tradycji doszło do chrztu Chlodwiga I, władcy Franków z dynastii Merowingów. Chlodwig, początkowo poganin, przyjął chrzest w obrządku katolickim w Reims, prawdopodobnie za namową swojej żony Klotyldy, która była chrześcijanką. Decyzję o nawróceniu Chlodwig podjął po zwycięstwie nad Alemanami w bitwie pod Tolbiac – według legendy przed bitwą obiecał przyjąć wiarę chrześcijańską, jeśli odniesie zwycięstwo. Ceremonii chrztu Chlodwiga przewodniczył biskup Remigiusz, a wraz z królem ochrzczonych zostało wielu jego rycerzy.

Chrzest Chlodwiga miał ogromne znaczenie dla dziejów Europy Zachodniej. Frankowie stali się pierwszym spośród ludów germańskich, który przyjął katolicyzm (inne plemiona germańskie, np. Goci czy Wandalowie, wyznawały wcześniej chrześcijaństwo ariańskie). Dzięki temu Chlodwig zyskał poparcie miejscowej ludności galorzymskiej oraz hierarchii kościelnej, co umocniło jego władzę i ułatwiło dalsze podboje. Królestwo Franków zaczęło odgrywać rolę obrońcy Kościoła i ortodoksji na Zachodzie, a papieże w przyszłości często wspierali frankijskich władców. Chrzest Chlodwiga zapoczątkował też sojusz tronu z ołtarzem we Francji – Frankowie zyskali miano „najstarszej córy Kościoła”. W szerszym ujęciu, przyjęcie chrześcijaństwa przez to potężne państwo germańskie utorowało drogę do chrystianizacji kolejnych ludów Europy, kładąc podwaliny pod średniowieczną Christianitas – wspólnotę kultury i wiary chrześcijańskiej.