622 – Hidżra Mahometa

W 622 r. miało miejsce wydarzenie kluczowe dla powstania nowej religii – islamu. Prorok Mahomet, spotykając się z narastającą wrogością i prześladowaniami ze strony mieszkańców Mekki, zdecydował się opuścić rodzinne miasto. W roku 622 wraz z grupą swoich wyznawców udał się na północ do Jasribu, później nazwanego Medyną. To przymusowe opuszczenie Mekki i emigracja do Medyny znane jest jako hidżra. Podróż odbyła się w lipcu 622 r. i stała się na tyle przełomowa, że wyznacza początek kalendarza muzułmańskiego (rok 622 odpowiada 1. roku hidżry). W Medynie Mahomet zbudował gminę (umma) opartą na nowych zasadach religijnych i społecznych, stając się zarówno duchowym przywódcą, jak i władcą politycznym.

Hidżra uważana jest za narodziny wspólnoty muzułmańskiej i punkt zwrotny, od którego islam zaczął przekształcać się z lokalnego ruchu religijnego w potężną siłę historyczną. Po osiedleniu się w Medynie Mahomet ustanowił pierwsze państwo muzułmańskie i wkrótce przeszedł do ofensywy przeciwko swoim wrogom w Mekce. W ciągu kolejnych lat zjednoczył plemiona arabskie pod sztandarem nowej wiary. Zaledwie dekadę po hidżrze, niemal cała Arabia przyjęła islam. Następcy Mahometa (kalifowie) rozpoczęli dynamiczną ekspansję poza Półwysep Arabski – już w połowie VII w. Arabowie opanowali obszary Syrii, Palestyny, Mezopotamii, Persji i Egiptu. Hidżra symbolizuje zatem początek cywilizacji islamskiej – od tego momentu datuje się era muzułmańska. Islamskie imperium szybko stało się jednym z największych i najświetniejszych ówczesnych państw, a religia Mahometa trwale wpłynęła na dzieje Bliskiego Wschodu, północnej Afryki i części Europy.