Ok. 1000 p.n.e. – Powstanie królestwa Izraela (panowanie Dawida i Salomona)

Około roku 1000 p.n.e. na Bliskim Wschodzie uformowało się silne królestwo Izraela, zjednoczone pod rządami króla Dawida. Dawid, który początkowo był królem plemienia Judy, zjednoczył dwanaście plemion izraelskich i ustanowił stolicę w zdobytym przez siebie mieście Jerozolima. Pod jego rządami Izrael stał się liczącym się państwem w regionie, pokonując Filistynów i inne okoliczne ludy. Następcą Dawida został jego syn Salomon (panował ok. 970–931 p.n.e.), który zasłynął z mądrości, bogactwa i wielkich przedsięwzięć budowlanych. Za panowania Salomona w Jerozolimie wzniesiono wspaniałą Świątynię Jerozolimską – centralne miejsce kultu dla wyznawców Jahwe, gdzie przechowywano Arkę Przymierza.

Okres panowania Dawida i Salomona uważany jest za „złoty wiek” starożytnego Izraela. Było to jedyne w dziejach starożytności królewstwo hebrajskie o tak dużym zasięgu i znaczeniu politycznym. Kształtowała się wówczas tradycja monoteizmu – wiary w jednego Boga – oraz powstawały pierwsze ważne teksty biblijne (część Psalmów przypisywana jest Dawidowi, Salomonowi – Pieśń nad Pieśniami, Przysłowia). Po śmierci Salomona jedność państwa jednak nie przetrwała – królestwo rozpadło się na Izrael (na północy) i Judę (na południu). Mimo to wspomnienie zjednoczonego królestwa Dawida i Salomona odegrało kluczową rolę w żydowskiej tradycji mesjańskiej i historycznej pamięci o dawnej świetności.