Ok. 3200 p.n.e. – Wynalezienie pisma

W IV tysiącleciu p.n.e. w rejonie Żyznego Półksiężyca dokonano przełomowego odkrycia – pismo. Najstarsze ślady pisma pochodzą z Mezopotamii, gdzie ok. 3500–3200 lat p.n.e. Sumerowie zaczęli używać piktogramów wyciskanych na glinianych tabliczkach. Z czasem pismo to przekształciło się w pismo klinowe – znaki o klinowatym kształcie, wytłaczane rylcem z trzciny. Pismo wynaleziono niezależnie również w starożytnym Egipcie (hieroglify ok. 3200 p.n.e.) oraz nieco później w dolinie Indusu i w Chinach.

Wynalezienie pisma uznaje się za granicę między prehistorią a historią – dzięki niemu możliwe stało się utrwalanie informacji, prowadzenie administracji i przekazywanie wiedzy kolejnym pokoleniom. Początkowo pismo służyło głównie celom rachunkowym i administracyjnym (spisy zapasów, dane podatkowe), ale z czasem umożliwiło rozwój literatury, prawa (np. spisanie kodeksów) i złożonych religii. Pojawienie się pisma było zatem milowym krokiem w rozwoju cywilizacyjnym – od tego momentu zaczyna się epoka historyczna.