146 p.n.e. – Zniszczenie Kartaginy (koniec wojen punickich)

W roku 146 p.n.e. Rzymianie ostatecznie zniszczyli Kartaginę, finalizując trwającą ponad sto lat rywalizację między obiema potęgami. Po klęsce w II wojnie punickiej Kartagina przez pewien czas respektowała ograniczenia narzucone przez Rzym, lecz jej odradzające się bogactwo budziło w Rzymie nieufność. Starszy senator Katon zakończył podobno każde przemówienie słowami „Ceterum censeo Carthaginem delendam esse” („A poza tym sądzę, że Kartaginę należy zniszczyć”). Pretekstem do III wojny punickiej (149–146 p.n.e.) stały się rzekome naruszenia traktatu przez Kartagińczyków i konflikt z numidyjskim królem Masynissą sprzymierzonym z Rzymem. Rzymska armia pod dowództwem konsula (później Scypiona Emilianusa) obległa Kartaginę. Oblężenie trwało trzy lata – mieszkańcy Kartaginy stawiali zacięty opór, nawet kobiety oddawały włosy na cięciwy do łuków, a głodni jedli skórzane przedmioty. W 146 p.n.e. Rzymianie wdarli się do miasta po przełamaniu murów. Nastąpiła krwawa rzeź i systematyczne burzenie Kartaginy – miasto spalono, a mury zburzono. Resztki ocalałej ludności sprzedano w niewolę. Według przekazów Rzymianie mieli posypać ziemię solą, by nic tam nie rosło (co jest raczej legendą).

Zburzenie Kartaginy w 146 p.n.e. oznaczało definitywny koniec potęgi kartagińskiej i zapewniło Rzymowi niekwestionowane panowanie nad zachodnią częścią basenu Morza Śródziemnego. Afryka Północna (obszar dawnego państwa kartagińskiego) została przekształcona w rzymską prowincję Afryka. Ten sam rok przyniósł również podbój Grecji – wojska rzymskie zniszczyły w 146 p.n.e. miasto Korynt, kładąc kres zorganizowanemu oporowi greckiemu. W efekcie tych wydarzeń Republika Rzymska stała się główną siłą kontrolującą niemal cały obszar Morza Śródziemnego – od Hiszpanii po Azję Mniejszą. Rok 146 p.n.e. symbolicznie zamyka epokę wojen punickich i oznacza początek okresu, w którym Rzym wyrasta na imperium śródziemnomorskie (Mare Nostrum – „nasze morze”, jak zaczęli nazywać Morze Śródziemne).