1787 – Uchwalenie Konstytucji USA

Przedstawiciele trzynastu stanów amerykańskich zebrani na Konwencji Konstytucyjnej opracowali i podpisali Konstytucję Stanów Zjednoczonych – pierwszą w świecie nowożytną, spisaną konstytucję o tak szerokim zakresie. Dokument ten, po ratyfikacji przez poszczególne stany, wszedł w życie w 1789 roku, tworząc ramy prawno-ustrojowe nowego państwa. Konstytucja USA ustanowiła federacyjny ustrój związkowy, oparty na zasadzie trójpodziału władzy: władzę ustawodawczą powierzono dwuizbowemu Kongresowi (Izba Reprezentantów i Senat), wykonawczą – prezydentowi jako głowie państwa, a sądowniczą – niezależnym sądom z Sądem Najwyższym na czele. Dokument gwarantował też, że konstytucja jest najwyższym prawem, a wszystkie organy państwa muszą działać w jej granicach.

Konstytucja Stanów Zjednoczonych była przełomem w dziejach politycznych. Opierała się na doświadczeniach ustrojowych kolonii, filozofii oświecenia (Monteskiuszowski trójpodział) i zasadach republikańskich. W 1791 r. uzupełniono ją o pierwsze dziesięć poprawek zwanych Kartą Praw (Bill of Rights), które zagwarantowały podstawowe wolności obywatelskie, takie jak wolność słowa, religii, prasy, prawo do sądu, zakaz okrutnych kar itp. Tym samym stworzono fundamenty państwa prawa i demokracji przedstawicielskiej. Była to pierwsza konstytucja pisana na szczeblu krajowym – wcześniej istniały jedynie ustawy zasadnicze poszczególnych stanów i dawne, niepisane tradycje (jak brytyjska).